Yaşar Atan- GÜNEŞİ KOŞTURDU O YARAMAZ ÇOCUK

atanyasar@yahoo.de

Okyanus Kızı güzel Klimene’nin oğluydu o sevimli, o yaramaz Faeton ..

Gerçi Faeton, adının “parlak, ışıldayan” anlamına geldiğini de biliyordu bilmesine, ama daha babasının kim olduğunu bilmiyordu! Bu arada sokak arakadaşlarından Epafos, kendisinin Baştanrı Zeus’un oğlu olduğunu söylüyordu şişine şişine! Sırf babası belirsiz Faeton’un damarına basmak için!.. Artık bu konuda diğer arkadaşlarının da iğneli sözlerine dayanamadığı birgün, babasının kim olduğunu ille de söylemesini istedi anası Klimene’den. Anası da şişine şişine, Güneş’in oğlu olduğunu söyledi ona… Haliyle Faeton böyle bir şeye inanamadı. O yüzden de gerçeği kendi gözleriyle görebilmek için doğruca Güneş tanrısı Helyos’un (Helios) oturduğu ve duvarlarından ışıklar püsküren sarayına gitti… Gerçekten de bu saraya değil ölümlüler, tanrılar bile giremezdi!.. Ama kimseler engellemedi onu saraya girerken… Az çok seçebildiği ilk odaya da hemen daldı. Odada parlak tacıyla tahtında oturan güneş tanrısı Helyos; “Gel bakalım Faeton,” dedi gülümseyerekten. “Otur şöyle yanıma da, derdini söyle!” Faeton söyleyeceği sözü hiç dolandırmadı: “Ben anama sordum. Benim babam senmişsin. Ben de doğru mu diye bunu sana sormaya geldim…”

BENDEN NE DİLERSEN DİLE

Tanrı Helyos, küçük yaramaz oğlunun altın saçlarını uzun uzun okşadı bütün sevecenliği ve hasretiyle… Sonra da anasının söylediklerini doğruladı. Ama Faeton gene de pek inanmışa benzemiyordu. “Bak güzel oğlum,” dedi bunun üzerine tanrı Helyos. “Bana inanabilmen için benden ne dilersen dile; dileğini hemen yerine getireceğim!” Belki de Güneş’in oğlu olduğundan Faeton, ta çocukluğundan beri gökyüzüne ve orada gördüklerine hayrandı hep. Hele hele Akdeniz’in yaz gecelerinde çok az uyurdu o yüzden. Bazı günler de Güneş tanrısının koşturduğu o ışıklı arabaya bakar bakar; “Bu arabayı bir günlüğüne de olsa, biraz ben koştursam!” diye iç geçirirdi. İşte şimdi düşünde görse bile inanamayacağı bir gerçekle yüz yüzeydi artık: Güneş’in öz oğluydu! “Baba, şu senin atlarla bir günlüğüne ben koşturacağım Güneş’i gökyüzünde!” dedi içindeki bitmeyen o çocukluk ateşiyle… Ne var ki Güneş tanrısı Helyos birden irkildi; hatasını anladı..”Oğlum,” diye başladı umarsız, “sen yeniyetme bir delikanlı olarak bırak kendini, o ölümsüz Baştanrı Zeus bile kullanamaz bu arabayı! Bahçede gördüğün o delişmen atlar; öyle herkesi dinlemez… Okyanuslardan kalkıp dik dağlardan tırıs geçmek ve daha sonra canavarların içinden sıyrılıp dörtnala gökyüzlerine tırmanmak, sonra gene o yüksekliklerden yeryüzüne doğru alçalmak öyle pek kolay değil, sevgili güzel oğlum!..Ben bile bazen elimde olmadan alçaldım mı, etraf neredeyse tutuşacak gibi oluyor!” Faeton sarayın bahçesindeki Güneş’in atlarına dikmişti gözlerini hep… Babası tanrı Helyos’u dinlemiyordu bile!.. Ne var ki Güneş tanrısı da oğlu ne isterse yerine getireceğine andiçmişti bir kez; artık dönemezdi… Zaten oğlu Faeton da hınzır bir “dediğim dedikçi”ydi!… O yüzden babası daha sözlerini bitirir bitirmez, bir ok gibi fırlayıp sarayın bahçesindeki atların yanında aldı soluğu… Gökyüzündeki yıldızlar çoktan çekip gitmişlerdi uykularına… Yalnızca Şafak tanrıçası gül parmaklı Eos kalmıştı ortalıkta. O da yeri, göğü ve de denizleri habire kızıla, maviye, safran sarısına boyuyordu acele acele…

FAETON HEMEN ARABAYA BİNDİ

Faeton dizginleri eline alıp atlara deh dediğinde, haliyle atlar sürücülerinin çaylak biri olduğunu hemen anlayıverdiler! Bu yüzden de delicesine bir hızla, altlarında uzanan ovayı ve yüksek bir dağı aştılar. Sonra da yıldızların uykuya çekildiği gökyüzünün derinliklerine doğru şahlanıp dörtnala uçmaya başladılar… Ne var ki atların delişmenliğinden ürken Faeton birsüre sonra dizginleri bırakıverdi elinden! Artık dizginsiz kalan atlar başıboş, hızla yeryüzüne doğru alçala alçala koşuyorlardı. Ne var ki Güneş’in arabasının saçtığı ışık ve ateş yüzünden Kazdağları, Parnasos, tanrıların ülkesi Olimpos’taki tepeler ardı ardına tutuştu… Haliyle ırmaklar göller buharlaşıyor, kaçacak delik arıyorlardı. Büyük bir korkuya kapılan Nil Nehri de her nasılsa başını bir yere sokup saklanabildi!…– Zaten o gün bugündür Nil ırmağının başı olan kaynağının nerede olduğu hâlâ bilinemiyordu! – Güneşin atları Orta Afrika göklerine geldiklerinde de, oralardaki insanların derilerini yakıp kararttılar!..- O yüsden Afrikalıların derileri hala kaadı!..

ALEVLER İÇİNDE IRMAĞA DÜŞTÜ

Üstelik Olimpos’ta oturan tanrılar da sıcaktan boğulur gibi oldular ve Baştanrı Zeus’tan hemen yardım istediler… Zeus, gönderdiği bir yıldırımla Faeton’un arabasını anında tutuşturdu… Ve Güneş’in oğlu alevler içinde, İtalya’daki Po Irmağı’na düştü. Po Irmağı da arabadan püsküren alevleri söndürdü hemen. Ormanlardan, ırmak kenarlarından koşup gelen ve teyzeleri olan perikızları da; topluca yanık ezgiler, türküler eşliğinde, gözyaşlarıyla yaramaz Faeton’u sevip okşamaya başladılar. Güneşin Kızları da geldiler daha sonra ve onun düştüğü yerin çevresinde kavak ağaçlarına dönüştüler hemen… Sırf arada bir salınıp sallanaraktan estirdikleri yellerle; bu kocaman ateş yürekli delişmen kardeşlerini serinletmek için… Ne var ki daha sonraları dünyaya gelen Faeton’un bütün yaramaz arkadaşları da, Güneş’i ve atlarını gökyüzünde özgürce koşturma hasretiyle yanıp tutuşmaya başladılar…

NOT: Bu arada okurlarımın yeni yılını, en içten dileklerimle kutluyorum… Nice yeni yıllara, diyorum..

SAÇTIKÇA ÇOĞALDI

Nasıl da gülümsediler

Görünce beni dün sabah

O bahar çiçekleri parklardaki

Bütün gece süslenip püslenmişler

Akdeniz kokularından belliydi

Hep onlarla büyüdüm zaten

Sık sık çağırırlardı beni ormanlardan

Hele karanlık çökmeyegörsün

Ağaç perilerinin ezgileriyle dolardı odam

Ve bir külkedisi olurdu

Oezgilerden püsküren aşk

Gelip hemen yüreğime saklanırdı

Dağıttım işte yıllardır o gizli aşkı

Dağ bayır kentler boyu

Azalmadı hiç Saçtıkça bölüştükçe

Habire çoğaldı.

(Yaşar Atan)

Not: Mitolojiyle ilgilenen okurlarımıza aşağıdaki kitapları öneriyoruz

AKDENİZLİ TANRILAR (Yaşar Atan)

KÜÇÜK PRENS (Çev.: Yaşar Atan)