Dosya- Lenin’nin İsviçreli işçilere veda mektubu

9

İsviçre, 27 Mart (E.T. 8 Nisan): Lenin İsviçreli işçilere veda mektubu yazıyor Lenin, İsviçre’den ayrılmadan önce, Rus Devrimi’ne ilişkin yaklaşımını dünya sosyalist devrimindeki başlangıç evresi olarak ortaya koyduğu “İsviçreli İşçilere Veda Mektubu”nu kaleme alır. Lenin, şöyle yazar:

Emperyalist savaşın nesnel bir kaçınılmazlık kazandırdığı devrimler dizisini başlatma büyük onuru, Rus proletaryasına düştü. Ancak Rus proletaryasının dünya işçileri arasında seçilmiş devrimci proletarya olduğu düşüncesi bize yabancıdır. Çok iyi biliyoruz ki Rusya’nın proletaryası, diğer ülkelerin proletaryalarından daha az örgütlü, daha az hazırlıklı ve daha az sınıf bilinçlidir. Belirli, belki de çok kısa bir süre için Rusya’nın proletaryasını tüm dünyanın devrimci proletaryasının öncüsü yapan, onun özel nitelikleri değil, tarihsel koşulların özel durumudur. Rusya, Avrupa ülkelerinin en gerilerinden biri olan bir köylü ülkesidir. Sosyalizm orada doğrudan ve derhal zafer kazanamaz. … Rus proletaryası sosyalist devrimi tek başına muzaffer bir sonuca taşıyamaz. Ama bu, Rus proletaryasına sosyalist bir devrim için en uygun koşulları yaratacak güçlü bir alan sağlayabilir ve o, bir anlamda bunu başlatacaktır. O, [Rus proletaryası] başlıca, en sağlam ve en güvenilir ortağının, Avrupa’nın ve Amerika’nın sosyalist proletaryasının belirleyici mücadelelere katılabileceği bir durumun ortaya çıkmasını kolaylaştırabilir.

°°°°°

İsviçreli işçi yoldaşlar!

Uluslararası devrimci çalışmalara yurdumuzda devam etmek için İsviçre’den Rusya’ya seyahat etmek üzereyken, Merkez Kurulu aracıyla biraraya gelen (aynı adı taşıyan, ama Örgüt Komitesi aracıyla birleşen öteki partiden farklı olarak) Rus Sosyal-Demokrat İşçi Partisi üyeleri olarak, sizlere kardeş selamlarımızı gönderir, sizin, göçmenlere karşı gösterdiğiniz yoldaşça davranış karşısında derinden duyduğumuz şükranlarımızı bildiririz.

Tüm ülkelerin sosyal-yurtseverleri gibi proletaryanın kampından burjuvazinin kampına geçen, açık sosyalyurtseverler ve oportünistler, İsviçre’nin “Grütlileri”, bunlar, sizden açıkça yabancıların İsviçre işçi hareketi üzerindeki zararlı etkilerine karşı mücadele etmenizi isterlerken; İsviçre sosyalist partisinin liderleri arasında ço¬ğunluğu oluşturanlar maskeli bir biçimde aynı politikayı yürütürlerken, enternasyonalist görüş açısını destekleyen İsviçre’nin devrimci sosyalist işçileri arasında en sıcak sempatiyi bulduğumuzu ve onlarla yoldaşça ilişkilerden çok yararlar elde ettiğimizi belirtmeliyiz.

İsviçre hareketinin, anlaşılması burada yıllar süren bir faaliyeti gerektiren sorunları karşısında, daima özel bir dikkatle tavır takındık. Ama İsviçre Sosyalist Partisinin üyeleri olan bazılarımız -bunların sayısı on ile on beşten fazla değildi- uluslararası sosyalist hareketinin genel ve temel sorunlarında bizim görüş açımızı, “Zimmerwald Solu‘nun görüş açısını tutarlı bir şekilde temsil etmeyi ve sosyalyurtseverilikle kararlı bir şekilde mücadele etmekle kalmayarak, aynı zamanda “Merkez” denilen, İsviçre’de R. Grimm, F. Schneider, Jacques Schmid, Almanya’da Kautsky, Haase ve “Emek Grubu‘nun Fransa’da, Longuet, Pressemane, İngiltere’de Snowden, Ramsay MacDonald, İtalya’da Turati, Treves ve arkadaşları, Rusya’da “Örgüt Komitesi”nin yukarda kimliği belirtilen partisinin (Akselrod, Martov, Çheydze, Skobelev ve diğerleri) bağlı oldu¬ğu akıma karşı mücadele etmeyi görev saydılar. Biz, bir bölümü Freie Jugend dergisi çevresinde toplanmış olan devrimci sosyaldemokratlarla dayanışma içinde işbirliğ yaptık. Bunlar, savaş sorununa karşı tavır alacak parti kongresinin, 1917 Nisanında toplantıya çağ¬rılmasını isteyen referandum gerekçesini kaleme aldılar ve yaydılar; Töss’teki Zürih Kantonu parti kongresine askeri sorun üzerine, gençlerin ve “Sollar”ın kararını sundular; bunlar, 1917 Martında ”Bizim Barış Koşulları¬mız” bildirisini, 1917 Martında Almanca ve Fransızca olarak yayınladılar ve bu bildiriyi İsviçre’nin Fransızca konuşulan bazı bölgelerinde yaydılar. Kendileriyle aynı düşünceleri paylaşan kimseler olarak, omuz omuza çalıştığımız bu yoldaşlara kardeş se• Iamlarımızı gönderiyoruz. İngiltere’nin emperyalist hükümetinin, Rus enternasyonalistlerine, emperyalist Guçkov-Milyukov emperyalist hükümetinin uzlaşmaz karşıtlarına, emperyalist savaşın Rusya tarafından sürdürülmesinin uzlaşmaz karşıtlarına ne pahasına olursa olsun Rusya’ya seyahat iznini vereceginden en küçük bir kuşkumuz yoktu ve şimdi de yoktur. Bu nedenle, Rus devriminin görevlerini nasıl anladığımızı ince ayrıntılara girmeden kısaca açıklamalıyız. Biz, bunu, şunun için çok zorunlu buluyoruz: İsviçreli işçiler aracılıgı ile, İsviçre halkının konuştuğu dilleri konuşan Alman, Fransız ve İtalyan işçilere hitap edebiliriz ve etmek zorundayız. İsviçre halkı, bugüne kadar barı¬şın nimetlerinden ve göreli olarak en büyük siyasal özgürlükten yararlanmaktadır. Partimizin, Cenevre’de yayınlanan merkez organı SosyalDemokrat’ın 47′inci sayısındaki (13 Ekim 1915) “Bildiri”mize koşulsuz bağlı bulunmaktayız. Biz orda şöyle demiştik: Rusya’da devrim başarıya ulaşır ve İngiltere ve Fransa’nın emperyalist burjuvaziyle ittifak halinde, İstanbul’un, Ermenistan’ın, Galiçya’nın vb. zaptı için sürdürülen bir savaşa devam etmek isteyen bir cumhuriyetçi hükümet iktidara gelirse, o zaman böyle bir hükü¬metin kesin karşıtları oluruz, o zaman böyle bir savaşta “yurt savunması”na karşı oluruz . Aşagı yukarı böyle bir durum meydana geldi. Nikola II’nin kardeşi ile monarşiyi yeniden kurmak için pazarlığa girişen ve saflarında Lvov ve Guçkov gibi monarşistlerin en önemli, en bellibaşlı mevkileri işgal ettigi yeni hükümet, Rus işçilerini, şu slogan ile aldatmaya çalışmaktadır: “Almanlar, Wilhelm’i düşürmeli.” (Çok dogru! Peki, buna, İngilizlerin, İtalyanların vb. krallarını ve Rusların Lvov, . Guçkov gibi monarşistlerini devirmeleri gerektiği neden eklenmiyor??) Bu hükümet böyle bir sloganla ve çarlıgın Fransa, İngiltere vb. ile imzaladıgı ve Guçkov- • Bkz: Werke, Bd. 21, s. 408-411. -Ed. 268 —- Milyukov-Kerenski’nin onayladığı emperyalist yağma antlaşmalarını yayınlamamak suretiyle Almanya’ya karşı sürdürdüğü emperyalist yağma savaşını bir “savunma savaşı” olarak tanıtmaya (yani proletaryanın görüş açı¬ sı bakımından haklı bir meşru savaş olarak) ve Rus, İngiliz vb. sermayesinin yagmacı, emperyalist, ilhakçı amaç¬ larının savunulmasını, Rus cumhuriyetinin “savunulması” olarak sunmaya (bu cumhuriyet Rusya’da henüz yoktur ve kurulmasını, Lvov ve Guçkov vaadetmemişlerdir bile!) . Rus sosyal-yurtseverleriyle (Plehanov, Zasuliç, Potressov vb. türünden) ve “Merkezciler” partisi, “Örgüt • Komitesi” partisi, Çheydze’nin, Skobelev’in vb. partisi arasında, “Almanlar, Wilhelm’i tahtından indirmedikleri sü¬ rece savaşımız bir savunma savaşıdır” sloganına dayalı olarak belirli bir yaklaşma meydana geldiğine ilişkin son gelen telgraf haberleri doğruysa; eğer bu haberler doğ¬ ruysa, Çheydze’- nin, Skobelev’in vb. partisine karşı, onların oportünist, kararsız, yalpalayan siyasal tutumları nedeniyle daha önce de daima yaptığımız mücadeleyi iki katlı bir enerjiyle sürdüreceğiz. Bizim sloganımız şudur: Guçkov-Milyukov hükümetine hiç bir şekilde destek yok! Çarlığın yeniden kurulmasına karşı mücadele etme yolunda böyle bir desteğin zorunlu olduğunu söyleyen kimse, halkı aldatmaktadır. Bunun karşıtı sözkonusudur. Doğrudan doğruya Guçkov hükümeti Rusya’da monarşinin yeniden kurulması için görüşmelere başlamı§tır bile. Ancak proletaryanın silahlandırılması, Guçkov ve ortaklarının Rusya’da monarşinin yeniden kurulmasını önleyebilir. Ancak Rusya’nın ve tüm Avrupa’nın enternasyonalizme sadık olan devrimci proletaryası, insanlığı emperyalist savaşın dehşetinden koruyabilecek durumdadır! 1917 Werke, Bd. 23, s. 380-363 BEŞİNCi KISIM